Ik ben ervan overtuigd dat ieder kind iets bijzonders in zich heeft. Soms zie je dit direct. Soms zit het verstopt achter boosheid, verdriet, onzekerheid, een hoofd dat nooit stilstaat of een kind dat zich voortdurend aanpast. Juist daar word ik nieuwsgierig van.

In mijn werk als orthopedagoog ontmoet ik veel kinderen, jongeren en ouders met een hoog ontwikkelingspotentieel. Voor mij gaat dat over veel meer dan cognitief slim zijn (een gemeten intelligentie van 130 of hoger). Ik zie kinderen die intens voelen, diep nadenken, eindeloos nieuwsgierig zijn, een levendige fantasie hebben of een sterk gevoel voor rechtvaardigheid. Kinderen die de wereld nét iets anders beleven. Die manier van zijn is niet iets wat opgelost hoeft te worden. Het is juist een prachtige basis om op verder te bouwen.

Wat mij keer op keer opvalt, is hoeveel talent er aanwezig is. Er zit zoveel in deze kinderen en jongeren. Zoveel creativiteit, ideeën, betrokkenheid en mogelijkheden. Toch lukt het niet altijd om dat te laten zien. Niet omdat zij het niet kunnen, maar omdat de omgeving nog niet altijd aansluit bij wat zij nodig hebben om te groeien.

Daarom kijk ik graag verder dan wat er aan de buitenkant zichtbaar is. Ik wil ontdekken wie een kind is, waar energie van gaat stromen en wat ervoor nodig is om weer met vertrouwen verder te kunnen. Dat doe ik samen met het kind, ouders en school. Want als de mensen om een kind heen elkaar beter begrijpen en dezelfde taal spreken, ontstaat er ruimte. Ruimte om te leren, te ontwikkelen en vooral om jezelf te mogen zijn. Intensiteit is geen last, maar een kracht: niet iets wat minder moet worden, maar iets wat begrepen mag worden.